تأثیر به لیمو بر سطح قند خون، چربی خون، چاقی و عملکرد عضلات

تأثیر به لیمو بر سطح قند خون، چربی خون، چاقی و عملکرد عضلات

تأثیر به لیمو بر سطح قند خون، چربی خون، چاقی و عملکرد عضلات

به لیمو با نام علمی Lippia citriodora Kunth گیاهی دارویی متعلق به خانواده شاهپسند (Verbenaceae) است که از قدیم کاربردهای بسیاری داشته است. 

به همین دلیل، به منظور شناسایی تأثیر به لیمو بر قند خون، چربی خون، چاقی و بیماری های مربوط به آن و مصرف آن به عنوان یک مکمل طبیعی برای بهبود عملکرد عضلات ورزشکاران، این بررسی انجام شد.  

1. تنظیم سطح قند خون و چربی خون:

در سال 2020، به منظور تشخیص اثر به لیمو بر کاهش چربی خون و قند خون، مطالعه ای را روی رت ها انجام دادند. هدف از این مطالعه بررسی فعالیت ضددیابتی عصاره آبی به لیمو و توانایی آن در بهبود پروفایل لیپید در رت های مبتلا به دیابت بود. برای این منظور، هم رت های سالم و هم رت های مبتلا به دیابت را به مدت 15 روز تحت درمان خوراکی با عصاره آبی برگ های به لیمو (دوز 100 میلی گرم بر کیلوگرم) قرار دادند.

محققین مقدار کل مصرف گلوکز و ساختار کبدی را ارزیابی نموده و سپس، فعالیت آنتی اکسیدانی عصاره آبی برگ های به لیمو را در شرایط خارج از بدن موجود زنده (in vitro) سنجیدند.

براساس نتایج به دست آمده، عصاره آبی برگ های به لیمو سطح قند خون و چربی خون را در هر دو گروه کاهش و ساختار کبدی را بهبود داد. همچنین، مشاهده کردند که این عصاره دارای فعالیت آنتی اکسیدانی است.

در نتیجه، این مطالعه اثر عصاره آبی برگ های به لیمو بر کاهش قند خون و لیپید خون در رت ها را نشان می دهد. 

2. تسریع کاهش وزن:

مشخصه چاقی، اختلال در عملکرد بافت آدیپوز (بافت چربی) و التهاب بدون نشانه است که منجر به مقاومت به انسولین و افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی – عروقی می شود.

همچنین، چاقی به دیسبیوزیس روده که منجر به پیشرفت التهاب می شود، مرتبط است. (دیسبیوزیس به معنای عدم تعادل باکتری های روده است؛ این «عدم تعادل» می تواند به دلیل اضافه یا کم شدن جمعیت میکروبی یا تغییر در فراوانی نسبی میکروب ها باشد. )

به لیمو حاوی مقدار زیادی پلی فنول پروپانوئید است و نتایج امیدوارکننده ای در زمینه چاقی از خود نشان داده است. پلی فنول های گیاهی، هم در مدل سلولی و هم در مدل حیوانی، توانایی بهبود اختلالات متابولیکی ناشی از چاقی را داشته اند؛ در حالی که بیشتر رویکردهای درمانی در این زمینه شکست خورده اند.

مطالعه اول:

در سال 2019، در یک کارآزمایی تصادفی دوسو کور کنترل شده با دارونما، به مدت دو ماه، یک مکمل رژیمی حاوی 500 میلی گرم از ترکیب عصاره های پلیفنولی حاصل از به لیمو و چای ترش (LC-HS) را در چهارچوب یک رژیم غذایی ایزوکالری متعادل، روی 56 فرد چاق یا دارای اضافه وزن بررسی کردند.

در مقایسه با گروه کنترل (افراد چاق یا دارای اضافه وزنی که از مکمل به لیمو و چای ترش استفاده نکرده بودند)، مصرف پلی فنول های حاصل از به لیمو و چای ترش، وزن، اندازه دور شکم، درصد چربی بدن و همچنین، میزان تپش قلب و فشار خون سیستولیک افراد دارای اضافه وزن را به میزان قابل توجهی بهبود داد؛ این تغییرات در افراد چاق نسبتاً کمتر بود.

بنابراین، مصرف روزانه 500 میلی گرم عصاره های به لیمو و چای ترش غنی شده با ترکیبات پلی فنولی به مدت 2 ماه، در چهارچوب یک رژیم ایزوکالری، علائم مربوط به بیماری های مرتبط با چاقی را در افراد دارای اضافه وزن کاهش داد.

مطالعه دوم:

 در سال 2020، مطالعه ای با هدف بررسی عصاره به لیمو در مدلی از سندروم متابولیک در موش ها، با تمرکز بر اثر آن بر بافت های متابولیکی، اختلال در عملکرد اندوتلیال و میکروبیوم، انجام شد.

(«اختلال در عملکرد اندوتلیال» نوعی بیماری عروق کرونری غیرانسدادی (CAD) است که در آن، گرفتگی شریان قلب وجود ندارد، اما رگ های خونی بزرگ روی سطح قلب به جای گشاد شدن (باز شدن)، منقبض (باریک) می شوند. )

(میکروبیوتای انسان شامل طیف گسترده ای از باکتری ها، ویروس ها، قارچ ها و سایر موجودات تک سلولی است که در بدن زندگی می کنند. تمام ژن های درون این سلول های میکروبی را «میکروبیوم» می نامند. در بدن انسان، میکروبیوتای روده ای نقش مهمی در حفظ سلامت میزبان از طریق فراهم کردن انرژی، مواد مغذی و حفظ عملکرد سیستم ایمنی دارد.)

در این مطالعه، موش ها به مدت 6 هفته با یک رژیم پرچرب خوراک‌دهی شدند و هر روز با به لیمو (در دوزهای 1، 10 و 25 میلی گرم بر کیلوگرم) تحت درمان قرار گرفتند. سپس، محققین متابولیسم گلوکز و لیپید را بررسی نموده و وضعیت التهابی در بافت های متابولیکی، جمعیت میکروبی روده و همچنین، پاسخ دهی «ترکیبات گشادکننده عروق وابسته به اندوتلیوم» به «استیل کولین» را مشخص کردند.

براساس نتایج به دست آمده، به لیمو تجمع چربی را کاهش داده و پروفایل های گلایسمی و لیپید، فرآیند التهابی و اختلال در عملکرد عروقی را بهبود می بخشد.

در مقایسه با موش های دارای رژیم غذایی پرچرب که تحت درمان با به لیمو قرار نگرفته بودند، به لیمو نسبت فیرمیکوت‌ها به باکتروئیدها را کاهش و فراوانی باکتری آکرمانسیا را افزایش داد؛ همچنین، در کاهش دیسبیوزیس روده ای مؤثر بود. 

(به طور کلی، نسبت فیرمیکوت‌ها به باکتروئیدها در ترکیب میکروبیوتای روده انسان از اهمیت ویژه ای برخوردار است.؛ افزایش نسبت فیرمیکوت‌ها به باکتروئیدها در میکروبیوتای روده‌ افراد چاق مشاهده شده است. باکتری آکرمانسیا موسینیفیلا را نیز با وضعیت سلامتی متابولیکی مرتبط می دانند؛ فراوانی این باکتری در چاقی شدید کمتر است.)

محققین نتیجه گرفتند که خواص درمانی ضدچاقی به لیمو به احتمال زیاد به واسطه اثر هم افزایی ترکیبات زیست فعال آن است.

3. بهبود عملکرد مفاصل و ماهیچه ها / ضدالتهاب:

ورزش طاقت فرسا و سنگین باعث آسیب عضلانی، استرس اکسیداتیو و التهاب می شود؛ این عوامل منجر به خستگی و درد عضلانی می شوند. برگ های به لیمو، که معمولاً به شکل چای و نوشیدنی نیروبخش مصرف می شوند، خاصیت آنتی اکسیدانی و ضدالتهابی دارند.

در سال 2018، به منظور مقایسه اثر یک دارونما با اثر عصاره به لیمو بر قدرت عضلانی و بهبودی پس از ورزش سنگین، مطالعه ای را انجام دادند. در این مطالعه تصادفی دو سو کور کنترل شده با دارونما، گروه ها به موازات یکدیگر همه مراحل را طی کردند. 

عصاره به لیمو با استخراج آب از برگ های خشک شده به لیموی ارگانیک بدست آمد. عصاره به لیمو و دارونما را به شکل کپسول های هم اندازه و هم رنگ درآوردند.

44 مرد و زن سالم 22-50 ساله و فعال در رشته های ورزشی، به طور تصادفی روزانه یک مرتبه 400 میلی گرم عصاره به لیمو یا دارونما را مصرف کردند. به همه افراد شرکت کننده آموزش داده شد که طی 10 روز پیش از آزمون، در روز آزمون و طی چهار روز پس از آزمون، هر روز صبح 2 عدد کپسول بخورند.

قبل و بعد از انجام آزمون ورزش سنگین، قدرت عضلانی و آسیب عضلانی را با استفاده از فاکتور CK، استرس اکسیداتیو را با استفاده از فاکتور GPx، التهاب را با استفاده از فاکتور IL-6 و شدت درد عضلانی را با استفاده از گزارش های فردی ارزیابی کردند. (CK یا کراتین کیناز یک نشانگر زیستی برای آسیب عضلانی است که معمولاً بعد از ورزش شدید افزایش می یابد. تمرین ورزشی با استرس اکسیداتیو، از طریق تولید گونه های فعال اکسیژن (ROS) و تعدیل سیستم دفاعی آنتی اکسیدانی درونزا مانند گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) همراه است.)

شرکت کنندگان گروه «به لیمو» آسیب عضلانی کمتری داشتند و سریع تر به بهبودی کامل رسیدند. به طور کلی، پس از آسیب عضلانی ناشی از ورزش، بهبودی کامل فرد دو تا هفت روز زمان می برد، اما افراد گروه «به لیمو» پس از 48 ساعت به بهبودی کامل رسیدند.

در گروه «به لیمو» در مقایسه با دارونما:

 از دست دادن قدرت عضلانی ناشی از ورزش در کل دوره آزمون به طور قابل توجهی کمتر بود.

 –فعالیت گلوتاتیون پراکسیداز (سیستم دفاعی آنتی اکسیدانی درون زا) روند رو به بهبود داشت.

– درد ناشی از حرکت روند رو به کاهش داشت.

کراتین کیناز و اینترلوکین 6 (IL-6) در دو گروه، تفاوت قابل توجهی نداشتند.

این مطالعه نشان داد که مصرف 400 میلی گرم عصاره به لیمو در روز، از دست دادن قدرت عضلانی در بزرگسالان سالم دارای فعالیت ورزشی متوسط را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.

اثر عصاره برگ های به لیمو بر روند رو به بهبود درد عضلانی و ظرفیت آنتی اکسیدانی، بر پتانسیل این عصاره بر تسریع بهبودی بعد از ورزش سنگین تأکید دارد.


منبع: نیوشا

نظر خود را بنویسید